Personal Shopper (reż. Olivier Assayas) – 3/10
Nominacje: Złota Palma (konkurs główny, najlepszy reżyser)
Nagrody: Złota Palma (najlepszy reżyser)
Co rusz słyszę zachwyty nad grą aktorską Kristen Stewart, a ja mam do niej wciąż taki stosunek jak do Jennifer Lawrence, chociaż na korzyść Stewart przemawia to, że zagrała w więcej niż jednym dobrym filmie, a Lawrence skończyła się na swoim pierwszym (“Do szpiku kości”) i od tego czasu klepie średniej klasy produkcyjniaki, w których nieomiennie prezentuje swoje nadęte oblicze. Stewart natomiast, nawet jeśli już się wyprostuje i nie stoi w pozycji usługującego wampirowi Igora (czyli w pozycji, w której spędziła całą “Śmietankę towarzyską” Allena), to wciąż nie koordynuje własnych kończyn. W efekcie bezustannie się trzęsie, ręce chodzą jej jak po kokainie, przestępuje z nogi na nogę, grzebie kopytkiem w ziemi, strzela oczami we wszystkich kierunkach i krzywi się tak, jakby bezustannie cierpiała z powodu tego, że gra w filmie. Nie wiem jak inni, ja dostaję oczopląsu, bo nie wiem, czy mam patrzeć na jej twarz czy może na ręce, czy na – wydawałoby się – inne częście ciała, podoczepiane do korpusu tak, jakby nie było tam układu centralnego sterowania.

Sytuacji nie poprawia fakt, że Stewart cedzi wszystko przez zęby i po raz już kolejny tworzy z namaszczeniem bohaterkę tak nieznośną i niewiarygodną, że od samego startu życzy się jej jak najgorzej. O dziwo jednak tym razem to nie ona jest najsłabszym punktem filmu: “Stylistka” nie posiada bowiem w ogóle stron mocnych.
Ta historia sprawia wrażenie, jakby Assayas miał pomysł na dwa dośc słabe filmy o niczym i postanowił zrobić z nich jeden, jeszcze słabszy i jeszcze bardziej o niczym. Mamy tu więc świat mody i celebrytów (Stewart w roli tytułowej stylistki znającej się na modzie wypada równie przekonująco, co 25-letnia wówczas Lawrence w roli doświadczonem życiem 35-latki w “Joy”), w który wkracza brutalne zabóstwo, mamy również wątek nawiedzonego domu, w którym nasza heroina, tym razem w roli medium, czeka na znak z zaświatów od zmarłego brata-bliźniaka. Kreacje i ektoplazma – czyż może być lepsze połączenie? Cóż, raczej tak, bo gorszego chyba jeszcze nie było. Na plus należy zapisać to, że producent iPhone’a 6 dobrze wykorzystał swój czas ekranowy: Stewart daje korki z ultraszybkiego pisania smsów, przypuszczalnie niesamowicie drażniąc innych pasażerów pociągu sygnałami otrzymania i wysłania wiadomości, których nie raczy wyłączyć nawet podczas ożywionej dyskusji.
“Stylistka” została w Cannes wygwizdana podczas pierwszego pokazu dla prasy, podczas drugiego – przyjęta ze sporą rezerwą, podczas trzeciego wywołała owacje na stojąco. Trudno powiedzieć, dlaczego. Złota Palma za reżyserię dla Assayasa brzmi jak niesmaczny żart.



