Christine (reż. Antonio Campos, 2016) – 7/10
Nominacje: Sundance (Główna Nagroda Jury – konkurs na najlepszy dramat)
Rebecca Hall nigdy nie była jeszcze tak dobra i nominację za główną rolę należą jej się bezdyskusyjnie. Jej Christine jest neurotyczna, niestabilna i napędza ją poczucie niespełnienia zawodowego; oparta na autentycznej historii opowieść wypada realistycznie, chociaż Campos zdaje się trzymać widza mocno na dystans.

Oparty na faktach film przedstawia historię amerykańskiej dziennikarki telewizyjnej Christine Chubbuck, która 15 lipca 1974 roku popełniła samobójstwo na wizji podczas prowadzenia programu na żywo. Tragedia, o której w Polsce zapewne mało kto słyszał, wstrząsnęła opinią publiczną i pozostawiła Amerykanów z pytaniami o przyczyny zdarzenia. “Christine” Camposa jest fabularną próbą rekonstrukcji wydarzeń poprzedzających wystrzał z pistoletu.
Życie Christine, na pozór pozbawione znamion tragedii, to pasmo rozczarowań, poczynając od tych miłosnych, a kończąc na zawodowych: przystojny George (Michael C. Hall) zdaje się nie odzwajemniać jej zainteresowania, widmo awansu blaknie coraz bardziej, a szef naciska, aby porzucić rzetelne dziennikarstwo na rzeczy chwytliwych tematów, skandali i szokujacych doniesień. Niełatwo pogodzić z tymi wymaganiami własne, mocno wygórowane ambicje i poczucie misji, potrzebę uczciwości. Wydarzenia sprzed ponad 30 lat mają tak aktualną wymowę w kontekście pytań o etyką mediów we współczesnym świecie, że kontastować je można jedynie ze smutkiem, kiwając z rezygnacją głową.
Na pierwsze miejsce wysuwa się jedno określenie: wiarygodność. Odtwarzająca rolę tytułowej bohaterki Rebecca Hall nigdy jeszcze chyba nie była tak zaangażowana w swoją postać: irytuje i drażni, budzi współczucie, zniecierpliwienie, litość, chęć niesienia pomocy; rosnąca bezradność bohaterki i uczucie osaczenia w pułapce bez wyjścia udzielają się widzowi: wiadomo przecież, jak skończy się ta niewesoła opowieść. Zmagająca się z poważnymi zaburzeniami natury psychologicznej Christine jest bohaterką totalną i bez większego wysiłku spycha partnerujące jej postaci z pola widzenia odbiorcy.
Jednocześnie jednak nie ma tu miejsca na łzawe dramaty, Campos ani przez moment nie żeruje na wrażliwości widza. Zamiast tego każde mu towarzyszyć bohaterce w momentach niezręcznych i niewygodnych, obserwować towarzyszące jej zawody. Tak łatwo zrozumieć Christine, gdy posiada się pełny obraz i wszystkie brakujące elementy są na swoim miejscu. Tak trudno dostrzeć sedno problemu, kiedy odbiera się jedynie pojedyncze sygnały.
Ta obserwacja, chociaż skupulatna, jest jednak nieco beznamiętna: reżyser trzyma na dystans i nie pozwala zbliżyć się do Christine, izolując ją od publiczności szklaną taflą ekranu. Jej cierpienie obserwuje się jakby przez mikroskop, z ciekawością badacza śledząc miotającą się w ciasnej klatce kobietę. Nietrudno ją zozumieć, o wiele trudniej z nią empatyzować. “Christine” pozostawia widza z gorzką refleksją na temat samotności człowieka w społeczeństwie, emocjonalnie jednak nie trafia w serce.



